Aankomst Bali & Green Garden hotel
Onze tweede reis naar Indonesië wordt Bali en Lombok. Terug in Nederland van onze vorige reis is ons contact met Yan toch niet zo goed verlopen. Dus we hebben het idee om een stuk grond op Bali te kopen laten varen. Ons nieuw plan is om vanuit Bali naar het volgende eiland Lombok te gaan en ook daar weer verder te gaan om zoveel mogelijk Indonesië en andere eilanden te ontdekken.
We vliegen dit keer met ”Singapore Airlines” eerst naar Bali en hebben alweer een kamer voor 2 nachten geboekt in “ons” Green Garden hotel.
Singapore Airlines is een uitstekende maatschappij om mee te vliegen zowel accommodatie, eten en bediening in het vliegtuig is beter dan Maleisië Airlines waar we eerder mee gevlogen zijn. Ook het vliegveld in Singapore is uitermate groots en luxe.
Als wij met taxi bij Green Garden aankomen vraagt Peter mij bij de receptie het woord te doen om mijn cursus “Bahasa Indonesia”, die ik in het tussenliggende jaar heb gevolgd in praktijk te brengen.
Dit gaat helaas erg moeizaam, waarschijnlijk speelt de vermoeidheid mij parten en omdat de receptioniste halsstarrig Engels blijft spreken geef ik het op. Uiteindelijk de gebruikelijke formulieren in vullen met een verfrissend welkomstdrankje en dan naar onze kamer.
Even een broodnodige opknapbeurt, want daar heb je zeker behoefte aan na zo’n lange reis. Een beetje settelen en dan een kleine wandeling in de buurt van het hotel en inkopen doen. Daarna een maaltijd nuttigen in het restaurant van ons hotel. En dan toch maar weer gaan rusten om onze achterstallige slaap in te halen, want het tijdsverschil gaat je toch parten spelen.
De volgende dag na het ontbijt maken we een wandeling richting strand en zee via een binnenweg. Daar blijkt een soort “begraafplaats” te zijn. Dit is een mooie gelegenheid om wat plaatjes te schieten. Er staat een mooie waringenboom( een heilige boom voor Hindu’s ) die Peter vastlegt op de gevoelige plaat. Zowel het strand en de zee zijn behoorlijk vervuild dus we besluiten terug te gaan naar ons hotel om bij ons zwembad van onze eerste dag in Bali te genieten. Het wordt een relaxte middag. Om 17.00u. nemen wij een douche en maken wij ons op voor een avondwandeling.
Kuta is echt een toeristenbadplaats. Overal waar je kijkt zie je daar de invloeden van. Op de terugweg richting hotel nemen we nog een drankje op een terras en het is voor ons wel duidelijk: Kuta is geen “place to be”.
Een avondmaaltijd in ons hotel en dan weer op tijd naar bed om zo snel mogelijk van onze “jetlag” af te zijn.
Na het ontbijt weer een wandeling naar het strand, maar dit keer rechtsafslaand van ons hotel. Via een leuk zijstraatje met allemaal leuke winkeltjes komen we bij een stand(pantai)restaurantje. Hier nuttigen wij een lemon- en watermelonjuice en Peter schiet wat plaatjes van mensen die daar aan het werk zijn. Het stand bij het restaurant is bijna helemaal weggeslagen en zij proberen hier iets tegen te doen. Helaas met weinig resultaat.
Weer terug in ons hotel krijgen wij een sms van Herman,een oud collega van Peter die ook naar Bali is geëmigreerd en waar we in Nederland via e-mail kontact hebben gezocht. Hij woont in Legian vlakbij Kuta en wil ons graag ontmoeten. We spreken iets af voor die avond. We zijn hier erg blij mee, want we willen graag van Herman weten hoe we het beste kunnen reizen naar onze volgende bestemming “ Padangbai.” Als Herman rond 19.30u. bij ons hotel komt en wat bij gekletst te hebben besluiten we naar een Japans restaurant te gaan wat erg goed schijnt te zijn. Met een taxi rijden we door Kuta, waar Herman ons ook een monument laat zien van de bomaanslagen van 2002 in Kuta. De bomaanslagen die er toen waren geweest schijnt echt op misverstanden te zijn berust.
We maken ook een stop bij het huisje van Herman en gaan hier even naar binnen. Vlakbij zijn huis is ook het Japans restaurant. Het is gezellig vertoeven in het restaurant en het eten is uitstekend. We zijn blij dat het goed gaat met Herman in Bali. Het was een goede afsluiting van ons verblijf in Kuta. We hebben ook een goede tip van Herman gekregen om met taxi en chauffeur de volgende dag af te reizen naar Padangbai.
De wagen waarmee we rijden is met airco en erg aangenaam. De chauffeur is ook erg vriendelijk.
De rit naar Padangbai is niet al te vermoeiend. Na een uur en een kwartier komen we bij de plaats van bestemming. In Padangbai is een 4 daagse ceremonie aan de gang dus we hebben geluk dat we een hotel kunnen boeken voor 2 nachten. Dit komt goed uit want we zijn toch op doorreis!
Als wij een beetje gesetteld zijn is onze eerste behoefte een hapje te gaan eten. We vinden een restaurant naast het hotel bij het strand. Na een lekkere maaltijd gaan wij richting een markt die daar aan de gang is om 2 sarongs te kopen met sjerp, die wij aan willen doen bij een Balinese dansvoorstelling, die daar in de avond plaats gaat vinden.
We willen nog even de omgeving verkennen, maar helaas krijgt Peter een diaree aanval dus wij zijn genoodzaakt terug te gaan naar onze hotelkamer.
Als Peter een beetje hersteld is gaan we naar het zwembad, maar deze valt een beetje tegen nadat we Green Garden hotel gewend zijn en het enige zonneplekje is bezet dus gaan we op weg naar het strand en besluiten de pier op te gaan. Hier blijven we een tijdje zitten maken wat foto’s van kinderen en een jongen in hindoeïstische ceremoniekleding die daar ook rustig aan het vertoeven is.
Nog een korte wandeling door het plaatsje en dan terug naar onze kamer om ons op te frissen voor het avondeten en daarna naar de ceremonie.
In het restaurant bestellen we een pepes fish en een gado gado en genieten van het eten. Het restaurant loopt behoorlijk vol en naast ons komen twee Nederlandse mannen te zitten wat later blijkt als we in gesprek met hen raken. Een blonde man en een wat oudere man en wij vermoeden dat het een homostel is. De blonde man schijnt al 7 jaar op Bali te wonen in Kuta uiteraard en wij melden dat we op doorreis zijn naar Lombok voor zo’n 20 dagen. 10 dagen is al meer dan genoeg volgens de man, want je moet kunnen bruisen in je leven! Wij zijn natuurlijk van andere mening, maar daar gaan we maar niet op in.
Omdat wij nog naar de Balinese dansen willen moeten we opschieten. Het is inmiddels 21.00 u. geworden. Snel omkleden sarong, blouse en sjerp aan en dan op weg. We gaan de grote meute achterna richting een heuvel. Na die beklommen te hebben komen we bij verschillende “standjes/voorstellingen” maar geen Balinese dansen. We snappen er niks van en besluiten weer terug te gaan.
We gaan nog even op ons balkon zitten en horen ineens het geluid van de gamelan die de Balinese dansen begeleid. We zijn gewoon de foute kant opgelopen!!! Jammer dan.
Die nacht zijn er nog verschillende buitjes en ook in de ochtend is het nog vrij bewolkt. Ons plan is om naar een wit stand te gaan zo’n 10 minuten lopen van ons hotel, maar eerst moet je een heuvel op.
Na het ontbijt wat erg tegenvalt gaan we richting het strandje. Onderweg bij een bank stoppen we nog even om wat geld te pinnen.
De heuvel op richting stand is een behoorlijke klim. Door onze slechte conditie raken we al snel buiten adem, maar zetten wel door!
Op een gegeven moment bovenaan de heuvel lijkt het erop dat we niet meer verder kunnen, omdat er gewerkt wordt aan de weg. Een man wijst ons een weg naar beneden richting strand, maar deze ziet er vrij onbegaanbaar uit.
Er is amper een pad en het wordt een behoorlijke klauterpartij. We wagen de gok! Peter voorop om de weg te verkennen. Ik stapje voor stapje er achteraan. Maar onze inspanningen worden beloond. Een pracht van een wit standje voor onze neus. Dit is wat Peter op internet google heeft gezien en waar hij naartoe wilde.
Aangekomen op het stand worden wij verwelkomd door Balinese vrouwen bij een strandbarretje van bamboe en riet. We zijn behoorlijk bezweet en moeten even uitblazen. De Balinese vrouwen bieden ons wat drinken aan en wij maken hier gretig gebruik van, Daarna komen de sarongs te voorschijn. Ik koop een groene sarong met gekko’s voor Marieke.
We zijn de eerste mensen op het stand buiten de Balinese vrouwen om. We genieten van de rust en de omgeving. We raken in gesprek met de vrouwen en zij vertellen ons dat steil naar boven villa’s gebouwd worden door Koreanen voor toeristen. Dit betekend dat zij hun handel op het strand ook kwijt zijn, want waarschijnlijk wordt het strandje bij de villa’s betrokken. Zonde van het mooie strandje en de mensen die hier hun bron van inkomsten hebben opgebouwd.
Het zonnetje komt weer tevoorschijn en wij besluiten om de dag verder bij het standje door te brengen.
Je kunt bij de Ibu’s van alles nuttigen, waaronder verse kokosnoot en voor de lunch zoeken wij een red snapper uit die de Ibu’s voor ons grillen. Wat rijst en verse groenten erbij. Heerlijk onze dag kan niet meer stuk!
Na het eten een massage door de vrouwen en we komen helemaal tot rust. Het was de moeizame weg ernaar toe zeker waard.
Aan het einde van de dag rekenen we af met de vrouwen en keren met een watertaxi terug naar ons hotel.
Er staat een thermoskan thee voor ons klaar. Dit is in ieder geval een klein pluspuntje.
We moeten nog een paar dingen regelen deze dag en dat is een ticket per veerboot of speedboot naar Lombok. Even wat info bij de receptie van het hotel. De man daar kan eventueel een chauffeur van een shuttlebus bellen, zodat wij iets kunnen regelen. Peter wil zelf even naar andere prijzen kijken, voordat we een besluit nemen. Daarna reserveren we een ticket via het hotel bij Wannen Wisata Tour & Travel. Kaartje en chauffeur zijn geregeld. Nu het hotel op Lombok Sengiggi nog. We vragen de receptionist het nummer van het hotel wat we hebben uitgekozen te draaien en ik neem de telefoon over.
In het Engels maak ik een reservering en het is geregeld.
Peter vindt dat we wel een borrel hebben verdiend en gaan richting een cafeetje. Hier hebben zij alleen bier. Dus het wordt een Arak Attack en een droge witte wijn in ons restaurant. We besluiten ook om meteen te gaan eten, omdat we nog willen inpakken, zodat we morgen op tijd klaar zijn voor ons vertrek naar Lombok.
Het avondeten wordt een mushroom chicken en een rendang. Door de lange dag op het strand is Peter toch redelijk verbrand en voelt zich niet zo lekker.
We gaan vrij snel terug naar onze kamer om te pakken en nadat ik Peter goed heb ingesmeerd duiken we ons bed in. Dit was donderdag 28 februari. We hebben een hele fijne dag gehad.
De volgende dag worden wij weer vroeg wakker. Even wat opfrissen. De laatste spulletjes pakken, ontbijten, uitchecken en dan stap 4 van onze reis: Lombok Sengiggi.
We halen onze koffers naar beneden en koppelen ze aan elkaar. Peter loopt met de grote blauwe koffer en ik met de rest. Even later komt de man met wie wij hebben afgesproken bij ons voor de laatste aanwijzingen Het gesjouw met de koffers gaat erg goed. Bij de ferry aangekomen probeert een man ons een reservering naar de Gunung Rinjani aan te bieden maar deze slaan wij af. Rond 9.00 u. kunnen wij instappen in de veerboot.
We hebben een mooi plaatsje weten te bemachtigen op het tweede dek in een hoekje waar we goed uitzicht hebben op de koffers en onze spullen.
Rond 9.45 u. vertrekt de boot uiteindelijk en Peter maakt nog wat foto’s van “ons” strandje en de reis van ± 4 uur kan beginnen. Afscheid van Padangbai. Een leuk plaatsje, maar geen fijn hotel.
Tijdens de reis op de veerboot krijg ik last van een drukkende hoofdpijn. Waarschijnlijk de dieseldampen, te weinig ventilatie en te weinig drinken. Dit laatste doe ik expres, omdat ik dan ook niet zoveel naar de toilet moet. Een toilet nemen op zo’n boot is natuurlijk niet al te fris met zoveel passagiers.
Afijn af en toe even je kop over de reling steken en proberen een dutje te doen kan wonderen doen.
Als wij bijna bij de haven zijn worden wij omsingeld door verschillende verkopers en jongetjes die ons van alles willen aansmeren. Een jongetje is heel inventief door een liedje te zingen en vervolgens om geld te vragen, maar hier stinken wij niet in.
Rond 14.00 u. komen wij aan in de haven Lombok Lembar. Het duurt echter een hele tijd voor we aan land gaan. Zeker een uur nog voor we in de rede liggen en pas rond 15.00 u. gaan we van boord.
Het was wel een hele nieuwe ervaring op zo’n veerboot. Als wij zijn uitgestapt gaan wij op zoek naar onze chauffeur van de shuttle bus Wannen Wisata en stappen met onze hele hebben en houwen in op weg naar Sengiggi. Op een gegeven moment komen we aan in Mataram. De touroperater verteld ons dat we een korte stop maken om even wat te drinken, te eten of geld te wisselen. Een paar mensen moeten nog op zijn kantoor komen die daar gelegen is en wij moeten met onze bagage en al uitstappen.
Wij begrijpen er niets van, want wij zijn in de veronderstelling dat de bus linea recta naar Sengiggi gaat. Dit blijkt dus niet het geval, want de bus gaat naar Bangsal en wij zijn de enige passagiers naar Sengiggi. Dit hadden ze van te voren wel eens mogen melden!
Het duurt een hele tijd voor er een wagen met chauffeur geregeld wordt en rond 17.00 u. kunnen wij eindelijk vertrekken.
Het laatste stukje Mataram-Sengiggi valt uiteindelijk wel mee, maar het eindeloos wachten in de zon heeft ons totaal uitgeput.
Als wij ons nieuw verblijf zien in Café Wayan zijn wij helemaal gelukkig.
In eerste instantie denkt de chauffeur dat wij verkeerd zitten, omdat dit hotel maar 4 kamers heeft, maar we wijzen hem erop dat we slechts één kamer nodig hebben!!!!
Voor de prijs van 275.000 rupia hebben we een pracht van een kamer(zeg maar huisje) in een mooie tuin. Zo mooi hebben we nog niet gezeten . Dit was de zéér vermoeiende reis wel waard. Omdat wij behoorlijk uitgeput zijn besluiten wij om meteen te gaan eten en daarna te gaan settelen. Het wordt een nasi campur en een sateh ayam. Zowel de bediening als het eten is uitstekend. Het is zeker de moeite waard om hier te blijven en dit adres als uitvalbasis te gebruiken. Nog even inchecken een foto maken van Peter en de ober.
We bestellen nog 2 wijntjes voor op onze kamer en gaan dan uitpakken en een wijntje drinken op onze veranda.
Na een douche en ons bed klaargemaakt te hebben met de klamboe duiken wij het bed in voor een welverdiende rust.
Na een ontbijt van srambled eggs, koffie,juice en een douche, gaan wij de omgeving verkennen. We lopen richting centrum om te pinnen bij een automaat en gaan dan een drankje drinken bij”yessy café”. We bestellen 2 watermelon juice en ik vraag naar het toilet. Als wij in gesprek raken met de ober komen een aantal verkopers bij ons tafeltje staan. Ik koop 5 hangertjes met o.a. een gekko voor Nick&hoofd voor de prijs van 260.000 rupia.
Veels te veel natuurlijk, maar Peter en ik zijn alle twee niet zo goed in afdingen. Als ik met de man afgerekend heb, komt een andere verkoper met dezelfde hangertjes en biedt deze aan voor de helft van de prijs. Na verschillende keren geweigerd te hebben blijft hij halsstarrig volhouden. Dit vinden wij niet leuk. Nadat het ons eindelijk is gelukt om hem af te wimpelen loopt hij boos weg.
Nu de andere twee nog die bij ons zijn blijven hangen. Peter zegt dat hij niks wil kopen, maar begint een leuk gesprek met de 2 mannen. Hij biedt ze een sigaret aan en ook de ober van “yessy café” blijft gezellig bij ons zitten. Op het einde draait het er toch opuit dat Peter 3 boekenleggers en 3 brillenhangers koopt voor de prijs van 250.000 rupia. Ook veel te duur! Daar gaat ons pas gepind geld!!!! Nou ja eigen schuld. We hebben weer 3 families gelukkig gemaakt zo zien we het maar!
We drinken nog een drankje en taaien af met geen goed gevoel.
Even wat boodschapjes doen bij een supermarkt en opnieuw geld bijpinnen.
Het is 12.00 u. dus tijd voor een lunch. We bestellen allebei een soep en een salade en trekken ons daarna terug in onze hotelkamer.
Rond een uur of vijf, zes een wijntje drinken op onze veranda en dan opfrissen voor het avondeten. We hebben de dag van tevoren een Balinese eend besteld en deze wordt ± 19.00u. opgediend.
De eend ziet er prachtig uit. Een grote schaal van bamboe bladeren waar hij op ligt met daar omheen bakjes van bananenblad met vers fruit: meloen, papaya, ananas,komkommer en tomaat. Prachtig en overheerlijk. Dit maakt onze dag weer helemaal goed en we zijn de vervelende Sasaks verkopers alweer helemaal vergeten.
We maken een complimentje naar de kokkin en met 2 glaasjes witte wijn op onze veranda sluiten we deze dag af.
De volgende dag hebben wij een kennismaking met een chauffeur, die de ober van ons heeft geregeld. Het is een leuke vriendelijke man en besluiten met hem in zee te gaan. We willen verschillende tochtjes maken en ons eerste doel is Mataram en een tocht van daaruit naar Kuta-Lombok. We spreken af voor de volgende dag om 9.00u.
Daarna gaan we richting het strand. Het strand is niet zo mooi als “ons” strandje in Padangbai. Een kruising tussen lavazand en wit zand. Maar we doen het ermee. Na een tijdje gaan wij weer terug naar ons huisje, Want de middagzon tussen 12.00u. en 15.00u. is toch iets te heet.
Lekker uitgebreid badderen, lunchen een bami goreng extra heet voor Peet en ik een pasta carbonara. Het smaakt wederom uitstekend. Een sms naar Nixhoofd en dan weer terug naar onze kamer. We zitten precies 1 week op Bali en Lombok.
s’Morgens zijn wij al zeer vroeg voor ons ontbijt, maar onze ober Nengah is er helaas nog niet. Een andere “bediende’ vraagt of wij alvast koffie willen en als wij aan ons kopje koffie zitten komt Putu de chauffeur, waar we die dag mee hebben afgesproken bij ons zitten. Even later komt ook Nengah aanzetten en terwijl wij aan het ontbijt zitten maken we nog een gezellig babbeltje met beiden. Peter maakt grapjes over zijn poot/statief van zijn fototoestel die hij meeneemt, daarmee kan hij lopen “walk like an old man”.
Dan gaan wij op weg. Eerst naar Mataram voor wat boodschapjes en naar een bank om wat grotere bedragen op te nemen, omdat wij van plan zijn om morgen het hotel te betalen.
Daarna wil Putu ons een plek laten zien even buiten Mataram waar ze van klei allerlei producten maken. Wij hebben met de chauffeur afgesproken dat wij het reizen op een “easy way” willen doen, dus alles wat interessant voor ons is, is welkom. Tijdens de reis worden er nog Maleise woordjes uitgewisseld, zodat ik samen met Putu mijn Bahasa Indonesia toch een beetje op peil kan houden.
Het is erg prettig reizen met Putu “enak sekali”. Bij de “kleiproducten” aangekomen, maakt Peter wat foto’s en kopen een mooie schaal met gekko’s voor Nick en hoofd en een asbak voor Wilma voor een redelijke prijs. We maken ook een stop bij het bedrijf waar de vrouw van Putu werkt als naaister, om te vragen of zij 2 overhemden wil maken voor Peter en Sjaak. Zij wil dit wel doen alleen moeten wij zelf voor de stof “ikat” zorgen.
We belanden bij een bedrijf “coöperatie” waar ikat-ikat op verschillende manieren geweven worden en waar ook verschillende producten van hout waaronder maskers worden gemaakt.
Ik waag me aan het weefgetouw op verzoek van de gids en Peter maakt foto’s. Deze met de hand geweven stoffen duren een maand voordat ze klaar zijn. De gids wil ons ook een andere manier van stoffen bedrukken laten zien en als wij daarnaar op weg zijn valt mijn oog op een aantal grote maskers aan de muur die ik wil fotograferen. Terwijl ik een trappetje opga om mijn positie te bepalen en daarna weer naar beneden wil gaan, maak ik een enorme val en mijn fototoestel schiet uit mijn hand en komt op de grond terecht. Een paar vrouwen die het zien gebeuren schreeuwen om hulp en Peter en Putu die met de gids zijn vooruit gelopen komen aangesneld Gelukkig valt het wel mee, want ik ben op mijn gatje terecht gekomen.
Ik maak me meer zorgen om de camera. Peter vindt dit echt onzin.
Hij vindt het belangrijker dat het met mij goed gaat. Ik moet even gaan zitten en lopen daarna weer met de gids mee die ons het andere weefgetouw laat zien met tekst en uitleg.
Daarna gaan we naar een ruimte waar allerlei producten van hout worden gemaakt. Peter zoekt een masker uit die hij wil kopen. Het masker wordt opgepoetst en in de olie gezet. Peter vindt dit heel jammer, omdat hij het verweerde juist zo mooi vond. Maar helaas….
Nu nog even wat stoffen uitzoeken, want tenslotte zijn wij hiervoor gekomen. Het wordt een mooie blauwe stof voor Peter en zo”n zelfde stof en motief in het bruin voor Sjaak.
Even later zijn wij weer op weg naar Kuta. Onderweg komen wij een klein ongelukje tegen, waar een man zijn handelswaar verliest en Peter legt dit vast. Het tweede ongelukje vandaag!
Als wij aangekomen zijn in Kuta besluiten wij eerst een”makan siang” te nemen, want we hebben behoorlijke trek. Het wordt een nasi campur voor Peter en Putu en een foe yong hai voor mij. Het smaakt ons goed.
Na het eten vertrekken we richting strand. Putu neemt ons mee naar een mooi plekje hogerop. Het is even klimmen, maar het is een prachtig uitzicht van daaruit. Ik ga er lekker bij liggen en Peter maakt foto”s. We besluiten een tijd op de heuvel te blijven en te genieten. Er zijn weinig toeristen in Lombok, maar als wij een tijdje op de heuvel zitten komen er toch weer verkopers aanzetten. We willen niks, maar Peter geeft 1000 rupia aan wat kinderen om van ze af te zijn. Er blijven wat ouderen over en als Peter en Putu een eindje gaan wandelen wordt ik omsingeld. Eerst een gezellig praatje met de Sasaks, maar uiteindelijk draait het er toch wel om dat zij willen verkopen. Als ik het niet meer zie zitten roep ik Peter en Putu. Na veel geharrewar gaan we toch maar vertrekken. De Sasak vrouw die mij een sarong wilde verkopen blijft ons achtervolgen tot aan de auto. Er was een klein misverstandje ontstaan, omdat Peter dacht dat ik iets wilde kopen.
Door tussenkomst van Putu, die de vrouw wijsmaakt dat wij onderling een ruzie hebben en daardoor geen verkoop is komen wij van haar af!
Als we van het strand wegrijden komen we een vijver tegen waar wat jongetjes aan het vissen zijn. Putu stopt de auto en Peter en hij stappen uit om ernaar toe te gaan. Ik blijf in de auto. Even later komt Putu terug en blijkt dat Peter gevallen is. Een misstap heeft gemaakt en ja hoor door zijn enkel SHIT. Derde ongeluk! De enige manier om de zwelling tegen te gaan is er ijs opleggen. We stoppen bij het restaurant waar we geluncht hebben en Putu en ik vragen om wat ijs en met onze badhanddoek wikkelen we de enkel van Peter.
Omdat Putu het idee had om nog naar boven te rijden “for a nice view” doen we dat en maak ik wat foto’s, omdat Peter nog niet kan lopen, nog een kleine stop voor wat meer ijs langs de kant van de weg bij een kraampje en dan richting Mataram om nog wat boodschapjes te doen. Putu had het idee om een soort enkelbandje(sok) te kopen voor Peter”s enkel. Bij een winkelpassage gaan Putu en ik boodschapjes doen.
Weer op weg naar Sengiggi komen we nog een klein ongelukje tegen. Het vierde al, waarbij een paardje met wagen “cidomo” ten val komt. Geen goed teken!
Als we in Sengiggi zijn aangekomen heeft Putu het idee om naar een masseur te gaan in zijn kampung voor de enkel van Peter. In de kampung springt Putu op zijn brommer om de masseur te halen. Even kennismaken met Sri de vrouw van Putu en als de masseur is gearriveerd begint een pijnlijke doch doeltreffende behandeling voor Peter. We maken nog een afspraak met de masseur voor de volgende dag en vertrekken richting ons hotel.
Als Nengah onze ober Peter bezorgt aankijkt en vraagt “wat er is gebeurt?” vervolgens het verhaal krijgt te horen. Dan blijkt dat je geen grapjes van te voren moet maken over “walk like an old man”, waarbij Nengah & Putu vreselijk in de lach schieten en terecht!
We blijven nog even in het restaurant voor een borrel en wat snacks en trekken ons dan terug in onze kamer. We hebben deze dag 4 ongelukjes meegemaakt en Peter besluit zijn Sasaks hangertje die hij draagt af te doen, omdat hij daar geen goed gevoel bij heeft.
Nengah komt nog wat kompressen brengen voor de enkel van Peter en als ik de toilet in duik vind ik een mooie rode bloem op het toilet, die Nengah daar heeft neergelegd.
Wat is het toch een schat! Het was een enerverende en ook een avontuurlijke en leerzame dag.
We hebben alle twee niet zo goed geslapen vannacht. Waarschijnlijk de koffie en de opwinding van gisteren. We hadden nog een kopje koffie bij Putu in de kampung. Normaliter drinken wij geen koffie in de avond dus vandaar.
Dan maar een uitgebreide douche nemen en voor het ontbijt zorgen. Het gaat wel een stuk beter met de enkel van Peter, maar niet goed genoeg om eindjes te lopen. Dus ik ga naar het restaurant om een ontbijt voor op onze kamer te bestellen. Zonder problemen komt Nengah het ontbijt brengen. Niks is hem teveel. De gastvrijheid is hier zo overweldigend daar kan menig horecabedrijf in Nederland nog wat van leren!
Omdat Peter niet veel kan lopen besluiten wij de dag bij het huisje door te brengen. Een boekje lezen en in het zonnetje liggen. Het is een warme dag.
Rond het middaguur nuttigen wij een lunch in het restaurant en daarna doen wij een middagdutje. Om 17.00u. hebben wij een afspraak in de kampung bij Putu met de masseur en Putu komt ons ophalen. Een jongen die ook bij Café Wayan werkt is ook aanwezig en even later komt Sri die net is afgewerkt met 2 overhemden die ze heeft gemaakt. Ze zijn erg mooi en goed afgewerkt. Echt een complimentje waard. We vinden dat Sri zelf haar prijs moet bepalen.
Misschien is het ook leuk om een kebaya voor Wilma te laten maken door Sri, want dan hebben wij ook een cadeau voor haar. Ik bestel een kebaya voor Wilma en ook een voor mezelf. Om de maat te kunnen vaststellen pas ik wat kebaya’s van Sri. De inkopen van de stof en het maken ervan gaat in Bali gebeuren, want Putu en Sri reizen de volgende dag voor een paar dagen naar Bali. Als dit allemaal besproken is gaat Putu de masseur halen en Peter krijgt weer een behandeling, maar deze is niet zo pijnlijk als de vorige. Het gaat echt stukken beter met de enkel van Peter. Hij kan veel beter opstaan en lopen. We maken nog een afspraak voor een totale behandeling waar ook zijn rug wordt gedaan, zodat hij zich helemaal kan ontspannen. En wanneer wij met de masseur hebben afgerekend is het de beurt aan Sri die voor ons een heerlijke gado gado heeft bereidt.
Wanneer wij de kampung weer verlaten is het al aardig donker geworden.
We maken nog een stop bij een repetitie van de gamelan en Peter schiet wat plaatjes en dan is het toch echt tijd om naar ons hotel te gaan.
Nengah komt nog wat medicijnen brengen voor Peter en verteld ons dat a.s. zaterdag de dag van het licht is, vandaar die oefeningen van de gamelan!
Gedurende 24 uur mag er geen licht gebruikt worden en niet gegeten.
Gelukkig geldt dit niet voor Café Wayan. Peter en ik verbazen ons wederom de gastvrijheid en de primaire manier van leven hier in Lombok.
Het is vandaag 5 Maart 2008 en we zijn vandaag precies 10 dagen alweer in Indonesië. Vandaag hebben we ook voor het eerst overdag regen en het blijft een beetje doorregenen. Tenslotte is het nog steeds natte moeson!!
Omdat Peter niet zoveel kan ondernemen met zijn enkel krijgt hij het sublieme idee om een handeltje op te starten in het aardewerk waar wij geweest zijn. Hij wil ook Putu erin betrekken. Het idee is terug te gaan naar de plaats waar ze het aardewerk maken. Foto’s maken van de producten met de prijzen erbij en kijken of er klanten voor zijn in Nederland. De transport en importkosten ‘Indonesië naar Nederland’ op papier zetten. Ook Putu krijgt hier een aandeel in. Hij wordt onze tussenpersoon en chauffeur. Peter wil Putu leren je eigen baas te zijn “earn your own money”. Er moet natuurlijk veel gebeuren, maar dit is een eerste opzetje. Op het moment kan Peter niet veel doen en hoeft hij zich niet te vervelen de rest van de vakantie.
Bij het ontbijt nemen we een keer wat anders dan het gebruikelijke. Het wordt een pancake met coconut en een met lemon erg lekker. We smullen ervan. Na het ontbijt maken we kennis met Putu kecil een zoontje van de Ibu waarvan het hotel is. Omdat de broer (ook hij heet Putu, de derde al) van Nengah, die we bij Putu hebben gezien en ook in het hotel werkt, onze kamer wil schoonmaken, verkassen wij naar de beruga (een zitje op de grond met dakje) van het hotel.
Morgen en overmorgen is het ceremonie. De mensen van Café Wayan zijn hier al dagen mee bezig geweest. Alles wat zij hebben gemaakt hiervoor wordt in een auto geladen en naar de kampung gebracht. We maken foto”s van Putu kecil die naar Mataram moet voor een giant voorstelling, waaraan hij meedoet.
Wij worden hier ook voor uitgenodigd, maar helaas gaat Peter dit niet trekken zolang staan met zijn enkel.
We blijven nog een tijdje op de beruga hangen en ±12.00u. gaan wij weer terug naar onze kamer. Er is weinig zon, maar het regent gelukkig niet meer.
Ik waag een poging om even in de tuin te gaan liggen. Omdat de ceremonie morgen is kan het restaurant ons niet van eten voorzien, dus moeten we morgen elders eten er kan alleen een simpel ontbijt geregeld worden. Dit vinden wij niet zo’n probleem. Vandaag kan het nog dus maken wij ons op voor een lunch. Het wordt een soep en een nasi goreng. Vlak daarna vragen wij de ibu die daar aan het werk is een taxi te bellen omdat wij wat boodschapjes willen doen in het centrum.
Ik koop o.a. wat ansichtkaarten en postzegels bij een kantor pos. Terug op onze kamer schrijf ik wat kaarten voor familie, kennissen en collega’s. Met de enkel van Peter gaat het vandaag niet zo goed. Hij heeft hem teveel belast. Dus het wordt rusten voor hem.
We gaan wel vroeg eten, omdat het ceremonie is en Nyepi (Hindu’s Nieuwjaar). De Hindu”s moeten 24 uur vasten en mogen ook niet werken. Rond zonsondergang worden de kwade geesten verdreven met lawaai en wierook! Wij willen de mensen niet teveel belasten en ik heb ook niet zo’n honger. Ik bestel een tomatensalade en springrolls en Peter een nasi goreng. Na afloop worden we nog getrakteerd op buah-buahan allerlei tropische vruchten, waaronder rambutan, sawo, salak en een lekkernij van klapper en gulai jawa ingelegd in bananenblad. Echt heerlijk, maar veel te veel! We eten er toch iets van en nemen wat mee naar onze kamer voor later.
We trekken ons vroeg terug, zodat de Ibu’s ook rust hebben. Het was niet zo’n fijne dag, maar gezien de omstandigheid kan het ook niet anders.
Als wij wakker worden gaan wij ons vrij snel klaarmaken voor het ontbijt, want misschien moeten we wel bij Yessy’s Café gaan ontbijten, omdat het Nyepi is voor de Hindu’s. Maar als wij in het restaurant aankomen krijgen wij gewoon de kaart en kunnen bestellen wat we willen. Het worden 2 pancakes, 2 croissants, yogurt met honing en 2 koffie. Dus het klopt helemaal niet wat Nengah zei! Nou ja die”Balinezen” zijn af en toe ook niet te begrijpen.
Na het ontbijt gaan wij snel onze spullen pakken, want we willen even naar het postkantoor en de bank. We bestellen een taxi bij het restaurant en dan op weg. Als we bij het poskantoor aankomen blijkt deze gesloten en ook de bank is dicht. YA NYEPI!!! Dus het wordt pinnen bij een automaat. Wanneer de taxichauffeur ons weer heeft afgezet bij het hotel en wij willen betalen blijkt hij geen wisselgeld te hebben. Ik ren naar achter bij Café Wayan, maar ook zij kunnen niet wisselen. Dan maar naar de overkant Sunset homestay.
Ook daar lukt het niet. Geen gasten, geen wisselgeld zeggen ze daar. Ze sturen me naar een money changer, maar kunnen ze me niet helpen. Even later hoor ik Peter roepen en loop naar hem toe. Onze Ibu van het hotel heeft onze taxichauffeur betaald. We zullen haar later terugbetalen. Jonge, jonge wat een gedoe, maar het probleem is opgelost!
Nu onze zwemkleren en dan naar het strand. Het is een zonnige dag vandaag. Dus genieten, want na 2 dagen op de veranda hebben wij wel zin in iets anders. Het is heerlijk op het strand. Rond ± 13.00u. hebben wij wel zin in een drankje en een lunch. Omdat het restaurant gesloten is bij ons gaan wij naar “Sunset Homestay” bar/restaurant. Peter besteld een “ayam jeruk” en ik een garnalencocktail. Het is niet bijzonder, maar onze “honger” is over.
Onze waardering voor onze eigen kokkin van Café Wayan is alleen maar gestegen. Het is ook goed om even wat anders uit te proberen. We moeten ook vanavond hier dineren,want het restaurant van Café Wayan is nog steeds gesloten. Als wij willen afrekenen meldt de serveerster aan ons dat als wij daar komen dineren wij 10% korting krijgen plus nog een dessert. Nou ja dat is mooi meegenomen! Wanneer onze serveerster terug komt met het wisselgeld blijkt er enorm veel briefjes van 1000 rupia bij te zitten. Hoezo geen wisselgeld?!?!!
Nog even 2 uurtjes in de zon denken we, maar helaas laat de zon verstek gaan. Dan maar terug naar onze kamer.
Rond ± 16.00 uur gaan wij weer naar Sunset, want Peter wil wel eens foto’s maken van de ondergaande zon. We zoeken een plaatsje vlak bij het strand en bestellen een Singapore Sling en een Tequila Sunrise. Helaas de tequila hebben ze niet dus het wordt een mix van bacardi met lemon. Ook lekker. Het wordt een mooie sunset en wij leggen deze vast op de gevoelige plaat.
Intussen is het heel erg druk geworden. Grote groepen Japanners, Javanen, Duitsers en ook de plaatselijke bevolking. Peter en ik vinden het lang niet zo leuk als bij Café Wayan, veels te gecultiveerd. Maar we moeten het ermee doen vanavond. Wij zijn blij dat we onze”Homestay” bij Café Wayan hebben, waar we ons erg thuis voelen. We drinken nog een wijntje. Het was een fijne dag. Als wij naar “huis” lopen is het erg donker. Er mag geen licht branden 24 uur lang. De jongen die onze slaapkamer schoonmaakt wacht ons op met een zaklantaarn. Ze denken ook aan alles! We gaan meteen ons bed in , want we zij best wel moe. Selamat tidur!!!
We willen vandaag zaterdag 8 maart weer naar het strand, want in de ochtenduren heb je de meeste kans op zon. Het is ook lekker om in de ochtenduren te zonnen. Niet al te heet! Na een ontbijt pancake, scrumbled eggs, yogurt met honing en kopi gaan wij richting strand. Wij blijven daar een tijdje en rond 13.00u. gaan wij lunchen bij Sunset 2x soto en 2x lemon juice. De soto is lekker. We besluiten om niet meer te zonnen, maar terug te gaan naar onze kamer. Lekker badderen en dergelijke.
De namiddag brengen wij door op de beruga. Nengah regelt voor ons “homecooking”. Ik een (alweer) soto ayam met fricadel jagung en Peter ayam pedas met salade. We zijn benieuwd. We trekken ons nog even terug op de veranda en rond 19.00u. Gaan wij weer naar het restaurant. Het is erg druk die avond met gasten en wij zijn blij voor Café Wayan dat er zoveel mensen zijn. Onze order wordt geserveerd en ziet er erg lekker uit en ook zoveel, vooral de fricadel jagung, maar het smaakt uitstekend. Peter helpt mij een beetje om de grote hoeveelheid weg te krijgen, maar ook hij moet er op een gegeven moment mee stoppen. Genoeg is genoeg! Als wij aan het uitbuiken zijn komt Nengah nog met een dessert speciaal door Ibu voor ons gemaakt, maar dit kunnen we echt niet op. Omdat wij Ibu niet voor de kop willen stoten, stelt Nengah voor het naar onze kamer te brengen, waarin wij toestemmen. We spreken af dat we morgen een “vastendag” houden anders wordt het allemaal een beetje te gortig!
We gaan weer op tijd slapen. Morgen is er weer een dag.
Na nog een dag rustig aan te doen bij ons hotel en het strand gaan we vandaag, maandag 10 Maart, weer een tripje maken met Putu. We weten nog niet precies waarnaar toe. Eerst douchen een ontbijt en om ± 9.00u. hebben we met Putu afgesproken. Samen bespreken we de trip voor deze dag. Eerst willen we een ticket regelen voor onze terugreis Lombok-Bali. Dan naar de bank om weer behoorlijk wat geld op te nemen, zodat wij voorlopig niet meer hoeven en weer 5 dagen hotel kunnen betalen. Daarna willen we wat binnenweggetjes gaan verkennen. Voordat we op weg gaan, gaan we eerst bij Putu langs, want Sri heeft onze kebaya’s al klaar en ik moet ze even passen. Het is perfect en erg mooi. Na het ticketverhaal en de bank in Mataram, gaan wij van de hoofdweg af en komen bij mooie Lombokse natuur. Putu weet een plek waar je een mooi uitzicht hebt vanaf een heuvel.
Hiervoor moet je wel een stukje omhoog over hobbelige weggetjes. Maar het is de moeite waard. Niet alleen het uitzicht is prachtig ook de weg ernaar toe. We komen langs kampungs, maar ook mooie huisjes. We maken een stop bij een eigenaar van een stukje grond waar hij een sawa heeft. Putu speelt een partijtje biljart met de eigenaar en een vriend. Daarna gaan we naar een traditioneel Sasakdorp. We lopen het dorp in en aan het einde van de weg staat een huisje wat hoger gelegen, waar het dorpshoofd woont. Wat op generatie op generatie wordt doorgegeven. Het huisje is al zo’n 125 tot 150 jaar oud. Het nieuwe dorpshoofd is een jongetje van ±6 à 7 jaar oud. We krijgen toestemming van een Ibu om het huisje te betreden. Binnen is het piep en piepklein. Je kunt je bijna niet voorstellen (voor onze begrippen) dat je er kunt leven en dat voor een dorpshoofd! Maar ja de mensen leven hier eigenlijk de hele dag buiten. Ze hebben alleen een kleine ruimte nodig om te slapen…..
Na het traditionele dorp is onze volgende bestemming het waterpaleis. Voordat we dit gaan doen willen we eerst een hapje eten, want we hebben behoorlijke trek. Het wordt een longtong(in gedroogde palmbladeren verpakt) en een saté in een bumbu saus pedas, bij een van de vele kraampjes op een pleintje bij de watertempel. Als wij daar aankomen begint het te regenen. Dus we zijn mooi op tijd. Ze verkopen daar ook vruchten en allerlei lekkernijen en ik koop een durian voor Sri, want die is er dol op. Putu koopt wat rambutan en sirsak een zoetzure lekkernij. Erg lekker! En dan genieten maar. Tijdens onze “makan siang” komen er ineens wat aapjes tevoorschijn. We lokken ze met wat longtong, zodat ik wat foto’s kan maken. Maar op een gegeven moment worden ze te brutaal en gaat er eentje zelfs met een zak snoep vandoor. De Ibu’s vinden het niet meer leuk en gaan de aapjes met een katapult te lijf. De aapjes zijn ook niet gek en gaan zich vervolgens achter een uithangbord verschuilen!
Het was in ieder geval een aangename rustplek. We rekenen af met de Ibu”s en geven ze 5000 rupia fooi voor hun gastvrijheid. Als wij willen gaan regent het nog steeds. Putu vraagt aan ons of wij nog naar de watertempel willen? Dit willen wij niet, want we hebben al genoeg water gezien. Dus we taaien af. Op weg naar Sengiggi gaat steeds meer de zon schijnen. Als we bij Café Wayan aankomen blijkt het helemaal niet zoveel geregend te hebben.
Als wij op onze veranda met z’n drieën nog even een drankje nuttigen verteld Peter het plan wat hij met het aardewerk wil gaan doen. Daaruit komt weer het plan om naar een dorpje te gaan, waar ze van oudsher het aardewerk maken. We willen proberen het productieproces, de producten, prijzen hiervan op foto en papier vast te leggen, zodat wij materiaal hebben om in Nederland aan de slag te gaan. We spreken weer voor morgen af en vragen of Nengah ook meegaat. Na een simpele maaltijd en een “Arak Attack” voor Peter, die Nengah voor hem geregeld heeft duiken we op tijd ons bed in, want we willen morgen om 8.00u. in de wagen zitten voor onze “business”.
Wanneer wij nog voor 8.00u. klaar zijn voor vertrek gaan wij een mooie reis tegemoet naar het dorp waar ze het aardewerk maken Masbagik. Onderweg maken we nog een korte stop bij wat rijstvelden waar mensen aan het werk zijn om wat plaatjes te schieten. Er is ook nog een plekje waar ze vis kweken en ook dit legt Peter vast op de gevoelige plaat.
Als we eindelijk bij het dorpje aankomen is het al behoorlijk heet geworden. Putu doet kort het woord bij een man die in het aardewerk handelt. Hij regelt een rondleiding door het dorp waar wij het hele productieproces kunnen zien. Vrijwel het hele dorp werkt hieraan mee. We kunnen het hele proces op de voet volgen. Hoe de klei gedroogd wordt, hoe het vorm wordt gegeven, hoe er kleur wordt aan toegevoegd, hoe het gebakken wordt etc. Peter legt dit allemaal vast met zijn camera.
Uiteindelijk gaan we terug naar de plek waar de man zijn handel heeft. We nemen daar plaats om te onder handelen over “onze business” die we van plan zijn op te zetten. Het wordt een goede onderhandeling en we komen te weten wat we willen weten. Als wij genoeg informatie hebben gaan wij een aantal producten uitzoeken die we willen fotograferen, zodat wij deze aan “onze klanten” in Nederland kunnen laten zien. Terwijl Peter de foto’s maakt, schrijf ik de producten qua afmeting, kleur etc. op
Het is even werken maar het resultaat is goed. Als wij alles met de man besproken hebben gaan wij weer op weg richting een plaatsje bij een rivier waar ze een zwembad hebben en een bron met geneeskrachtig water. Ook dit keer hebben we pech, want het begint te regenen. Van zwemmen komt niks, maar we blijven geruime tijd bij een stalletje zitten, waar ze ook longtong met saté verkopen en de bumbu saus is nog scherper dan de vorige keer. Door het vele lopen en de moeilijke paadjes in het dorp is de enkel van Peter overbelast en weer helemaal opgezwollen. Het was wel een vruchtbare dag, maar ook vermoeiend. Op weg naar huis wil Putu ons nog een zaak laten zien, waar ze een mooie parelcollectie hebben, maar daar zijn we te moe voor. Misschien een andere keer. Bij ons hotel aangekomen rekenen we af met Putu en Nengah, want we zijn ze zeer dankbaar voor hun steun. Peter maakt ook meteen een afspraak met de masseur, want zijn enkel is weer helemaal opgezwollen.
Tijdens het avondeten neem ik een garnalen met knoflook, frietjes en salade en Peter een barbecue garnalenstick met rijst en salade. Even iets anders. Ook dit smaakt overheerlijk. Nog een laatste drankje Arak & witte wijn en dan naar bed, want we zijn best wel moe.
Vandaag wordt ik sinds 4 dagen uitgerust wakker. Ook Peter heeft goed geslapen. Op advies van Putu heeft hij weer een kompres gedaan voor zijn enkel en deze is weer helemaal geslonken. We willen sowieso vandaag even een rustdag houden. Als wij op weg zijn naar het ontbijt komen we Putu tegen en meld Peter aan hem dat de masseur niet meer nodig is, maar Putu heeft al een afspraak om !7.00u. geregeld. Dus dan gaan we toch maar.
Na 2 uurtjes strand trekken wij ons terug op onze kamer en Peter gaat de foto’s van de producten met info op de computer zetten. Ook worden alle gegevens die we hebben door mij op papier gezet. Even later komen ook Putu en Nengah bij ons langs en bespreken nog even wat dingen voor “onze business”. Dan is het tijd om naar de kampung te gaan voor de masseur. Het wordt een totale massage en ik leg dit vast op de camera. We blijven nog een tijdje op de beruga van Sri & Putu.
Als wij weer “huiswaarts” keren hebben Putu en Nengah een grote verrassing voor ons in petto. Zij hebben voor ons een lekker maaltje bij Ibu geregeld. Een heerlijk gebakken vis met speciaal voor Peter een saus extra heet. Peter is zo blij dat hij de keuken instapt om Ibu extra te bedanken. Het wordt een gezellig avondje en we spreken met Putu en Nengah af om de volgende dag naar het andere adres te gaan van het aardewerk waar we al eerder zijn geweest.
Vandaag gaan we weer op pad voor “onze business’ met Putu en Nengah. We zijn vrij vroeg onderweg. We gaan eerst naar Mataram om wat boodschapjes te doen, waaronder een schrift om alles op te schrijven en een meetlint ophalen bij Sri en dan kunnen we naar de pottery in Banyumulek even buiten Mataram. Putu heeft een afspraak geregeld met de baas, die ons het een en ander kan vertellen. We komen alweer veel meer te weten. Er wordt ook iemand gebeld die het hele transport doet en de verpakking van de producten naar het land waar het naartoe moet. We krijgen een uitwerking hiervan en daar hebben we wel wat aan. De dingen zijn nu veel concreter geworden. De volgende stap is verschillende producten uitzoeken, fotograferen en noteren om uiteindelijk een map/portofolie samen te stellen voor “onze klanten” in Nederland. Het wordt een lange zit, maar het resultaat mag er zijn. Peter maakt nog wat foto’s van de omgeving en ik zoek een cadeautje uit voor moeders en deze mag ik zo meenemen als dank voor onze interesse.
Rond een uur of 12.00u zijn we klaar en vertrekken weer richting Mataram, waar we een warung opzoeken waar we lekker local kunnen eten, want we hebben best wel trek. Nengah stelt voor om een babi kecap te gaan eten, want deze hebben wij nog niet gehad. Het is wel heel erg hard gaan regenen en de tendens op het moment is dat het in de middag gaat gebeuren. Als we bij de warung aankomen regelt Nengah een paraplu, zodat we niet helemaal zeiknat worden. Putu besteld voor ons een nasi campur waar dus verschillende gerechten bijzitten, waaronder die babi, saté pedas en minder pedas, gado gado en nog veel meer lekkere gerechten. We smullen er heerlijk van.
We gaan nog even naar een warenhuis, waar ook de vriendin van Nengah werkt, om ook een schrift voor hem te kopen. De bedoeling is dat ook Nengah alle gegevens van het aardewerk noteert. Nog even de kinderen van Putu ophalen om ze naar de kampung te brengen en dan naar Café Wayan. Het was een geslaagde dag.
Na het ontbijt gaan we naar het strand, want we hebben even geen zin in de “business”. Als we rond ±11.30 weer teruggaan bestellen we 2 watermelon juice voor op de veranda en gaan daarna lekker badderen. Peter moet nog even wat dingen op de computer doen en gaan daarna voor een lunch naar het restaurant. Wanneer wij onze bestelling hebben gedaan, ik een pizza en Peter een pasta, komen Putu en Nengah op de brommer, alle twee in sarong (traditionele kleding) aanzetten. Zij hebben ons uitgenodigd voor een bruiloftceremonie, maar wij dachten dat die in eerste instantie om !6.00u. zou beginnen. Hij begint om 14.00u. Dit hebben zij helemaal niet doorgegeven! Afijn Putu heeft de sarongs al meegenomen dus we moeten ons eerst omkleden. Met deze “officiële kleding aan gaan wij lunchen. Ik kan mijn pizza niet helemaal op en Nengah vraagt een “doggy bag” om ze in te doen, zodat Putu en hij ze in de auto op kunnen eten. Nadat we onze outfit aan de Ibu’s in de keuken hebben geshowd, stappen de “4 crazy people” in de auto op weg naar de ceremonie.
Peter en ik vinden het wel heel erg leuk dat we hiervoor zijn uitgenodigd en zijn heel benieuwd naar een nieuwe ervaring. Tenslotte zijn wij ook maar buitenstaanders en dan zo dicht bij de mensen te staan hier, toch een hele eer. Als wij bij het huis van de bruidegom aankomen via een mooi versierde poort, wordt ons een doosje met versnaperingen erin aangeboden.
Wanneer wij bij het bruidspaar aankomen, die er alle twee schitterend uitzien, feliciteren we ze van harte en overhandigen hun een cadeau (een setje 8x pakjes sigaretten) een idee van Putu. Samen met Nengah nemen wij plaats tussen de andere gasten. Putu is hierbij niet aanwezig, want hij moet in de gamelan spelen. Het is een beetje onwennig, maar het heeft ook wel wat. Heel voorzichtig maken wij foto’s van het bruidspaar en de omgeving. De mannen en de vrouwen zitten gescheiden van elkaar. Het bruidspaar apart op een bank. Uiteindelijk is het een lange zit zo’n 2,5 uur. De familie van het bruidspaar zit in een soort tempel, waar ook het eten (babi guleng, speciaal voor ceremonies) en offers voor de ceremonies te vinden zijn. Na wat plechtigheden en wat foto’s gemaakt te hebben vertrekt het hele gezelschap naar het huis van de bruid in Mataram.
Daar aangekomen begeleid de gamelan “berjalan kaki” het bruidspaar met de gasten naar het huis van de bruid. Als wij als laatste aankomen blijkt het erf al helemaal vol te zitten met de gasten er kan nog amper iemand bij! We maken nog wat foto’s en besluiten weer terug te gaan naar Café Wayan.
Daar kletsen we nog even met Putu onder het genot van een drankje op onze veranda. Helaas kan Nengah hier niet bij zijn, want hij moet weer werken. Tijdens ons afscheid bij het huis van de bruidegom werden wij ook nog bedankt door het dorpshoofd voor onze komst hebben wij later van Putu begrepen. Al met al was het voor ons een nieuwe ervaring en bedanken Putu hiervoor. We nemen min of meer afscheid van hem, want hij moet ook naar huis en peter en ik gaan een hapje eten in het restaurant. Peter een mie goreng en ik een portie gebakken aardappelen met uien, groene pepers en een yogurt dressing. Erg lekker. “Onze Ibu” kan ook echt alles maken en met smaak. Nog even wat dingen met Nengah over de business bespreken en dan naar bed!
We hebben besloten om vandaag kantoordag te houden samen met Nengah en Putu. We vragen aan Nengah of wij een kantoortje mogen inrichten in het restaurant. Maar Nengah heeft een veel beter idee. Boven het restaurant is nog een verdieping. Daar richten wij ons kantoor in ideaal! Als wij een beetje gesetteld zijn in ons kantoortje komt Nengah ons vergezellen. Met z’n drieën gaan we aan de slag. Het begin is even moeilijk, maar uiteindelijk hebben wij onze draai gevonden. Tussendoor even een break en een lunch tomatensoep met restjes van gisteren tahu en tempeh, die Putu voor ons langs de weg had gekocht. Zowel Putu als Nengah zijn schatten van mensen. Ze tonen veel initiatief en zijn actief bezig met onze business. Na de lunch gaan we verder met het uitwerken van de gegevens die wij hebben. In de tussentijd rond 12.00u. komt Putu langs die al voor kleurstalen is wezen kijken. Hij heeft er 2 meegenomen hartstikke goed. Rond 14.30u. zijn we klaar met noteren Nengah en ik. Het was de moeite waard, want zo kunnen er ook geen misverstanden ontstaan. Nog even bijkletsen en dan hebben we het wel weer gehad voor vandaag. Peter vindt dat we wel een borrel verdiend hebben. Dus we gaan weer voor de Arak Attack en de witte wijn op onze veranda. Nog even relaxen en na een uitgebreide douche op naar het restaurant, waar Nengah al op ons wacht. Hij heeft een lekker inktvisgerecht in de aanbieding. Peter wil deze wel proberen en voor mij wordt het een nasi campur met sambal goren telor tdak pedas! Na het eten nog wat ouwehoeren met Nengah en dan slapen; “selamat tidur”.
Als wij aan het ontbijt zitten komt Putu langs, even wat ouwehoeren en dan met z’n drieën richting strand. We gaan op ons vertrouwde plekje zitten. Putu ontdekt een vrij groot kreeftje in het zand en vangt deze om aan ons te laten zien. Dan gaan Putu en Peter een strandwandeling maken en ik blijf bij onze spulletjes. Een tijdje later komt Putu kecil met zijn viendjes en “sergeant major” de hond van Café Wayan, die hebben wij zo genoemd, omdat hij iedere dag onverstoorbaar langs ons huisje komt rennen, ook op het strand. Het wordt een dolle boel. Inmiddels zijn Peter en Putu ook weer terug. Zij zijn in de buurt van de tempel Batu Bolong bij wat vissers wezen kijken. De zee is vandaag best wel wild. Putu en zijn vriendjes vermaken zich uitstekend in de hoge golven. Ook Peter krijgt zin in een duik. De golven zijn zo hoog dat als je er niet goed induikt je meegesleurd wordt. We blijven nog een tijd op het strand en als de zon verstek laat gaan, besluiten wij ook terug te gaan naar ons hotel. Putu heeft om 12.30u. een afspraak. Hij moet weer een gast ophalen, dus wij nemen afscheid van hem. Wij gaan lekker badderen en lunchen. Thaise soep & nasi goreng. Deze vakantie is echt overweldigend. Lekker eten, relaxen, zonnen af en toe een klein beetje werken. We hebben zelden zo”n fijne vakantie meegemaakt. Helaas hebben we nog maar 5 dagen, maar ja aan alles komt een eind!
Peter duikt nog even achter zijn computer voor onze business en ik ga een beetje studeren Bahasa Indonesia. Rond een uur of vijf moet ik mij klaarmaken van Peter, omdat wij een standwandeling gaan maken naar Batu Bolong. De tempel op een klein klifje een eindje verder links van ons stand. Als wij bij het restaurant aankomen is Putu ook weer terug en vragen of hij mee wil gaan. Dit wil hij wel. Het is heerlijk op het stand lopen en de afstand ernaar toe valt ook best mee. Voordat we de tempel binnengaan moeten we alle drie een gele sjerp omdoen. Deze wordt tegen betaling door een oud vrouwtje overhandigt.
Daarna kunnen we naar boven. Het is een prachtig uitzicht vanaf de tempel. We blijven hier een tijd zitten, Want Peter wil graag de zonsondergang fotograferen en het is echt genieten. Als de zon bijna is ondergegaan, gaan wij weer via het strand terug naar Café Wayan. We nemen weer afscheid van Putu en ons staat een overheerlijk maaltje te wachten vissoep met witte rijst. We bedanken Ibu voor deze lekkere maaltijd en gaan dan richting onze kamer om nog even wat foto’s te bekijken. Morgen willen we weer even afrekenen met Nengah voor 5 dagen hotel en restaurant. En we moeten met Putu & Nengah een bankrekening openen, internetverbinding & e-mail voor Nengah, CD printen van de foto’s van het aardewerk en geld opnemen voor
de laatste dagen dus genoeg te doen selamat tidur.
Na het ontbijt willen wij de laatste dingen regelen voor onze business met Nengah & Putu. We willen ook graag afrekenen voor 5 dagen hotel en restaurant en moet Nengah voor ons wat bonnen schrijven van alle dagen transportkosten. Als dit allemaal geregeld is gaan wij met z’n vieren op weg. In Ampenan willen wij de foto’s afdrukken voor het boek van Nengah. Peter heeft alles op CD gezet. Maar eerst naar de bank in Mataram om ons laatste vakantiegeld op te nemen. In een copyshop leveren wij de CD af en kunnen later terugkomen om de printjes op te halen. Dan naar de bank voor een opname van : 2.500.000 rupia en dan in Ampenan naar een bank om een rekening te openen voor Nengah & Putu, zodat zij in Lombok dingen kunnen onder nemen als wij weer terug zijn in Nederland.
Bij de bank in Ampenan gaat erg veel tijd zitten. Maar ja dit is altijd zo bij banken. In de tussentijd dat Nengah allerlei papieren moet tekenen en geld moet storten kunnen wij vast de foto’s ophalen Dan is dat ook gebeurt. Dus zo gezegd zo gedaan. Als wij weer terug zijn bij de bank is Nengah ook klaar. Het is onderhand al middaguur en wij besluiten om iets te gaan drinken op ons nieuw bedrijfje “Trinity Pottery”.
Putu weet een leuke plek en dat is “Monkey Forest” (toepasselijke naam).
De weg ernaar toe is erg mooi. Voor het eerst zien we overal om ons heen “echte” jungle. Het is prachtig. Aan de top van de heuvel is een restaurantje waar we willen gaan zitten om een drankje te nuttigen en iets te eten. Het restaurant is helaas gesloten, maar aan de overkant zit nog iets waar je wat te drinken kunt halen. Putu en Nengah gaan ernaar toe en komen terug met 3 flesjes water en 1 cola. 1 Durian en pisang goreng hebben ze besteld. Dit wordt ons middagmaal. We toasten op ons bedrijfje en smullen van de durian & pisang goreng. Er blijft nog wat pisang over en deze voert Nengah aan de aapjes, die zijn er tenslotte ook! Putu leidt ons naar een mooie weg (waar we nog niet zijn geweest) terug naar Sengiggi. Via heuvelruggetjes en strandweggetjes en verschillende baaien en ongerepte natuur (echt een tropisch eiland) kunnen we vanaf de weg de 3 Gili’s (eilandjes) zien liggen. Af en toe maken we een stop om foto’s te maken. Deze keer komen we van de andere kant Sengiggi binnenrijden.
Als we weer bij Café Wayan zijn bestellen we 2 watermelonjuice en Putu en Nengah zijn van plan om naar een internetcafé in Sengiggi te gaan voor een e-mail adres voor correspondentie. Wij trekken ons even terug. Peter heeft een beetje hoofdpijn gekregen en gaat even op bed liggen. En ik ga voor Nengah de foto’s van het aardewerk registreren, althans een code plaatsen op de achterkant van de foto die correspondeert met de computer.
Als ik daarmee klaar ben en Peter een beetje opgeknapt gaan we even naar het restaurant. Putu en Nengah zijn ook al terug en hebben alle twee een e-mail adres. Ik geef Nengah de foto’s en wij krijgen hun e-mail adres. Goed bezig zijn we. Toch hebben we een beetje gemengde gevoelens afscheid nemen van en ook weer niet. We hebben ook weer zin om terug te gaan en onze nieuwe business in Nederland van de grond te krijgen. Nieuwe uitdagingen dus, maar zover is het nog niet!
Samen met Putu en Nengah willen wij een afscheidsetentje organiseren in de kampung. Als wij hier met elkaar van gedachten hebben gewisseld wordt het tijd voor ons avondeten een nasi goreng en een nasi campur. Een laatste wijntje erbij en voor Peter een ginger tea en dan is het mooi geweest. We hebben een tevreden gevoel over alles wat we geregeld hebben voor onze business en voldaan duiken we ons bed in.
Wanneer wij weer vroeg uit de veren zijn, neemt Peter als eerste een douche en gaat alvast naar het restaurant. Vandaag krijgt hij zijn laatste totale massagebeurt. Als ik even later ook in het restaurant kom, zit Peter gezellig met Nengah en de bakker (althans dat denken wij dat hij dat is) van Café Wayan te kletsen. Het lijkt wel één grote familie. Ik ga er gezellig bijzitten.
Dan aan het ontbijt en Peter gaat even een wandelingetje maken. Ik blijf achter en maak een gezellig babbeltje met Nengah. We praten even over de business. Hij is wel een beetje bezorgd, want voor hem is het heel belangrijk dat hij alles goed wil aanpakken en vraagt hoe hij dit moet doen als wij er niet meer zijn. Naast zijn werk bij Café Wayan wil hij hier graag mee bezighouden., maar is hier toch onzeker over. Als Peter terug is van zijn wandeling, legt hij Nengah nogmaals uit wat de bedoeling is en is daarna wat gerustgesteld. In de tussentijd is ook Putu gearriveerd, want Peter heeft om 9.00u. een afspraak bij de masseur. We pakken nog even wat spullen en gaan dan samen met Putu naar de kampung. Het is nog lekker vroeg en vrijwel onbewolkt als wij langs de kustweg rijden en zien wij in een keer de Gunung Agung zonder bewolking en Bali liggen. Dit is de eerste keer dat we hem helemaal zien. Via een ander weggetje rijden we de kampung binnen en zien in een keer weer allemaal nieuwe dingen. Als wij bij het huis van Putu aankomen, blijkt ook Sri thuis te zijn. Het is de bedoeling dat Putu haar wegbrengt en als zij afgewerkt is halen wij haar weer op, om samen inkopen te doen voor het afscheidsetentje van vanavond.
Dan gaat Putu de masseur halen en krijgt Peter zijn laatste (best wel pijnlijke af en toe) totale massage. Wij nodigen de masseur ook uit voor het etentje, maar hij kan helaas niet. We nemen afscheid van hem en bedanken hem hartelijk voor alles wat hij heeft gedaan. Als Putu de masseur heeft weggebracht met zijn brommer komt hij terug met een heerlijke saté babi in bananenblad verpakt. Als wij deze ophebben moeten we gaan, want Sri moet naar haar werk en wij worden afgezet bij Café Wayan.
We gaan nog even een strandje pikken, want we willen nog even genieten de laatste dagen. Het wordt wel een lichte lunch, omdat we lekkere trek voor de avond willen bewaren. Rond 16.00u. hebben we afgesproken met Putu om de inkopen te doen. Wanneer wij in het restaurant op hem wachten met een drankje watermelonjuice lijkt het eeuwig voor hij verschijnt, samen met Sri en dochter Lovita in traditionele kleding. Hij maakt excuses dat hij zo laat is, maar hij was plotseling opgeroepen voor een ceremonie.
Putu haalt even de auto op en dan vertrekken wij richting Mataram om inkopen te doen. Onderweg komen wij Nengah tegen, die ook instapt.
De plannen zijn enigszins gewijzigd. Eigenlijk begrijpen Peter en ik er niet zoveel meer van. De babi ketjap schijnt al gekocht te zijn en ook de vis, nasi goreng, pasta en pizza’s worden door Ibu gemaakt en deze moeten wij even voor 19.00u. ophalen. Dus rest ons alleen nog de saté en wat kleine hapjes voor bij de nasi campur. We hebben dus eigenlijk zeeën van tijd.
Peter en ik willen eigenlijk ook een klein cadeau kopen voor de kinderen van Sri. Zij mogen er alleen niet bij zijn. Dus we vragen aan Nengah ons hierbij te helpen. We gaan eerst nog even bij Lomboks pearl collection kijken, want dit wil Putu graag aan ons laten zien. Daarna naar de warung waar we wat gerechten halen en dan naar Mataram Moll een groot luxe winkelcentrum.
Eigenlijk weten we niet zo goed wat we voor de kinderen moeten kopen en sturen Putu naar Nengah terug om te vragen of hij iets weet?
Het worden schoenen voor de jongen en een tas voor het meisje. Als wij deze gekocht hebben gaan wij weer op weg voor de allerlaatste boodschappen. Tenminste dat denken wij! We rijden eerst even terug naar de kampung. Het is al 18.00u. en Peter wil graag wat foto’s maken van de kampung voordat het helemaal donker wordt. Dus met z’n drieën Peter, Nengah en ik maken een wandeling. Het worden helaas wat foto’s van deurtjes, Want het is al aardig donker geworden. Als we weer bij Putu’s huis zijn aangekomen moeten we direct naar Café Wayan want het eten is klaar. Voordat we weer de kampung binnenrijden moeten er nog allerlei drankjes gekocht worden water en bier. En in de kampung zelf een soort zelfgemaakte rijstwijn. Overal waar Putu en Nengah komen wordt er eindeloos gekletst en Peter wordt er een beetje kriegelig van, want in de tussentijd wordt de pasta koud. Als we het uiteindelijk bij elkaar hebben kunnen we naar Putu’s huis. Eerst de cadeaus aan de kinderen geven. Het jongetje is erg blij, maar het meisje legt de tas in plastic tas weg. Dan gaan wij eindelijk eten. Ieder heeft zijn eigen ding en Peter en ik zitten opgescheept met een enorme rijsttafel. Overdadig veel. Het was de bedoeling dat iedereen mee zou eten! We doen ons best om ervan te genieten en komen nog even terug op de tas die we gekocht hebben.
Deze blijkt te klein te zijn voor de schoolboeken. We vinden het erg sneu voor het meisje en beloven als we weer komen een grotere tas te kopen. Putu zegt dat haar zwemspullen er wel in passen. We drinken nog wat rijstwijn en bier. Rond 21.00u, vertrekken wij en nemen afscheid van Sri en haar kinderen. Als we bij Café Wayan zijn gaan we meteen naar bed met een volle buik en geen goed gevoel.
Als wij opstaan heeft Ibu alle ceremonies rondom het hotel al gedaan, want vandaag vertrekt zij naar Bali voor nog meer ceremonies. Rond 7.30u. gaan wij ontbijten. Nengah staat al voor ons klaar en even later komt ook Putu aan in het restaurant. Vandaag gaan wij voor de laatste keer naar het strand en Putu gaat met ons mee. Tijdens het ontbijt vertellen wij Putu dat wij een nieuwe tas voor zijn dochter willen kopen, want wij vinden het wel heel erg sneu voor haar en hij gaat ermee akkoord.
Dan komt Ibu afscheid van ons nemen en wij bedanken haar hartelijk voor alles wat zij voor ons heeft gedaan. Terima kasih banyak!
Na het ontbijt nog even naar het toilet en we nemen wat handdoeken van het hotel mee, omdat wij onze handdoeken dan niet meer op tijd droog krijgen. Met z’n vieren gaan we naar het strand, want ook Nengah gaat mee.
Putu & Peter gaan nog een strandwandeling maken en ik vermaak me een beetje met Nengah. Even later zien we Ibu ook nog even, die een laatste offerande op het strand doet en ik maak wat foto’s. Wanneer Peter & Putu weer terug zijn maak ik een foto van de 3 orang gila. Dan moet Nengah weer teug naar het hotel en Putu loopt met hem mee, want ook hij moet nog een klusje doen. We spreken om 17.00u. met hem af om samen met zijn dochter een tas te kopen. We blijven nog even op het strand, maar moeten dan echt gaan, want we moeten onze koffers nog pakken. Wanneer wij hiermee klaar zijn gaan wij een beetje relaxen op de veranda en Peter maakt nog wat foto’s van vlinders en andere mooie natuur om ons heen. Rond !6.00u. gaan wij nog een wandeling maken rondom het hotel en willen nog een allerlaatste afscheid nemen van het strand en een Singapore Sling & Tequila Sunrise drinken bij Sunset Homestay tegenover Café Wayan. We hebben nog een uurtje. Wanneer wij weer terug lopen naar Café Wayan staat Putu ons al op te wachten. Dan vertrekken we richting Mataram. Ergens voor Mataram hebben wij langs de kant van de weg een winkeltje gezien met tassen. Daar hebben we ook afgesproken met Sri en haar dochter Lovita. Als we daar aankomen staan ze al te wachten en zo te zien heeft Lovita al een tas uitgekozen. We rekenen de tas af en Lovita bedankt ons hartelijk. Ze is erg blij.
Samen gaan we weer op weg terug. Zij met de brommer en wij met de auto. Bij het restaurant aangekomen zit het helemaal vol met gasten, waaronder een groep Nederlanders met kleine kinderen. Zij blijven alleen niet eten, want als zij de kaart gezien hebben vinden zij het veels te duur, zeikerds! Ook “ons” tafeltje is bezet. We besluiten om wat later te gaan eten. We drinken alleen een Arak en een witte wijn. Wanneer iedereen weg is gaan wij op ons vertrouwde plekje zitten. Het wordt een dolle boel met Nengah & Putu. Nengah wil voor ons vanavond een speciaal dessert maken. Hij had jonge coconut voor ons in gedachten. Putu en hij springen op de brommer en gaan deze halen. Ze doen ook alles voor ons. Het zijn echt schatten! Voor het avondeten bestel ik een saté en Peter voor de laatste keer een nasi campur. We smullen er weer lekker van en dan komt de grote verrassing een coconut met ijs voor Peter en ik een coconut in een saus en crunched ijs. Het smaakt echt lekker. We blijven nog even gezellig kletsen met Nengah en Putu en kunnen maar geen afscheid nemen, maar het zal toch moeten. We hopen alle vier dat er een business komt en dat we weer terug kunnen naar Lombok. We gaan met een klein beetje triest maar ook goed gevoel naar bed.
Vandaag is het echt de dag van het afscheid nemen. We zijn weer vroeg wakker, maar als ik een douche wil nemen is er geen warm water. Eerst maar een ontbijt in het restaurant en dit melden aan Nengah. Peter heeft zin in een mie goreng en ik neem het gebruikelijke. Als wij aan het ontbijt zijn verschijnt Putu met zijn vrouw en dochter. Gisteren had Peter Putu er attent op gemaakt dat hij zijn vrouw en kinderen eens naar het strand moest nemen. Dus vandaar! Als zij even naar het stand zijn geweest en weer terugkomen nemen wij voor de zoveelste keer afscheid van Sri en Lovita. Sampai Jumpa! Dan wordt het tijd om een douche te nemen en de laatste spullen te pakken. We nemen nog een watermelonjuice die we van de baas krijgen. Hotel en restaurant hadden we na het ontbijt al afgerekend met Nengah. We bedanken iedereen voor hun gastvrijheid en Nengah in het bijzonder. Hij heeft er best wel moeite mee, maar Peter en ik ook. Toen wij afscheid namen van “ons” huisje en Peter mij zag staan op de veranda met de koffers moest hij wel een traantje laten. Maar aan alles komt een eind. Wij stappen met Putu in de auto en de baas, de bakker en Nengah zwaaien ons uit. Voordat wij weg willen rijden zet Putu de radio aan en we horen het nummer van Bob Marly “no woman no cry” de lievelingsmuziek van Nengah. Heel toepasselijk!
Onderweg naar het vliegveld zijn we alle drie een beetje verdrietig. We zijn niet zo uitgelaten als anders. De rit duurt niet zolang en binnen een half uur zijn we er al. Putu zet ons af bij de vertrekhal, maar gaat niet mee naar binnen. Ook hij is een beetje verdrietig. We nemen afscheid van hem en hopen elkaar echt terug te zien. Dan inchecken, dit gaat erg vlot en dan naar de vertrekhal wachten tot ons vliegtuig gaat vertrekken. Dit is ±11.00u. Ik maak wat foto’s van het vliegveld en Peter loopt een beetje rond.
Op een gegeven moment staan er twee vliegtuigen op de baan. Er schijnt nog een vliegtuig voor de onze te vertrekken naar Bali. Omdat wij vroeg op het vliegveld waren zijn onze koffers als eerste in de wagen geladen. Als het vliegtuig waarmee wij vertrekken wordt geladen ziet Peter in een keer onze blauwe koffer weer terugkomen. We snappen er niets van. Als wij het vliegtuig instappen kijken wij elkaar nog eens aan. Nou ja we gaan het wel zien in Denpasar. De vlucht naar Bali duurt nog geen half uur. Als wij op Denpasar landen regent het. We worden met een bus van Merpati naar de aankomsthal gereden. Het regent echt hard. Wij zijn blij dat we op Lombok waren en niet op Bali! Als wij in de aankomsthal zijn is het wachten op de koffers. De zwarte samsonite koffer heeft Peter al vrij snel van de band gehaald. Alleen de blauwe koffer is nog steeds niet boven water. Hier waren wij dus bang voor! Er staat nog een stelletje bij de band, waarvan de koffer ook nog niet terecht is. Het blijkt ook een Nederlander en een Balinese vrouw te zijn afkomstig uit Venlo. We melden het probleem met de koffers bij de mensen daar en als het goed is komen de koffers van ons en het andere stel met de volgende vlucht uit Mataram mee. Het is even wachten. We maken een gezellig praatje met het stel uit Venlo. En als ongeveer een half uur later het andere vliegtuig is aangekomen zitten onze koffers er inderdaad bij.
We nemen afscheid van het stel en gaan richting departure, want Peter wil even kijken of wij in kunnen checken voor ons vertrek morgen. Maar nergens blijkt een loket (zoals op schiphol) te zijn waar je met je e-ticket kan inchecken. Peter wordt verwezen naar een kantoor tegenover de parkeerplaatsen. Hij gaat erheen en ik blijf bij de koffers. Een tijdje later komt hij terug zonder resultaat. Alle kantoren blijken gesloten i.v.m. een speciale feestdag. Nou ja pech dan maar naar het hotel. Omdat het regent en wij niet exact weten waar het hotel is nemen wij een taxi. Het begint steeds harder te regenen. Bij het hotel aangekomen checken wij in, maar moeten even wachten tot onze kamer in orde is. Dit Green Garden Resort hotel is lang niet zo leuk als het andere Green Garden. Ongezellige binnenkomst en erg groot. Als wij eindelijk naar onze kamer kunnen blijkt deze op de 4de verdieping te liggen. Nou ja vooruit het is toch maar voor een nacht. De kamer zelf is wel heel comfortabel. Een luxe badkamer met groot bad schone handdoeken, een lekker bed T.V. koelkastje en we kunnen zelf een kopje koffie of thee zetten. Peter en ik nemen samen een bad en gaan lekker even ontspannen. Dan opknappen aankleden en een wandeling maken. We willen even naar het strand en kijken of er een leuk restaurant in de buurt is. Omdat het behoorlijk geregend heeft is het mdderig op het strand en we kunnen niet zo snel een leuk restaurant vinden. Dan maar naar het hotel terug. Bij het zwembad hebben ze leuke zitjes (Beruga’s) en wij gaan daar zitten. We bestellen een Tequilla Sunrise en een Black Russian met een garnalencocktail en een soort viskoekjes in bananenblad gewikkeld best lekker. We besluiten de verdere middag daar te vertoeven, want we hebben de puf niet om nog van alles te ondernemen. Omdat we Nengah & Putu best wel missen sturen we ze beiden een smsje. Nengah reageert hierop, maar Putu niet! We nemen nog wat borrels en in de tussentijd is het 18.00u. geworden. Tijd voor het avondeten. Ik neem een Saté Udang en Peter een Rendang. Het smaakt wel goed, maar niet zo goed als bij Café Wayan. We zijn gewoon veels te veel verwend bij Ibu! We gaan op tij naar bed want morgen willen we om 7.00u. uitchecken. Peter stuurt Nengah nog een smsje om te vragen of Putu ons smsje ontvangen heeft, misschien hebben wij wel het foute nummer?
In de nacht kan ik niet goed in slaap komen. Ik heb last van hoestbuien en het geluid buiten. We zitten vlakbij het vliegveld. Peter wordt ook een paar keer wakker. Proberen toch nog wat te gaan slapen en om 5.30u. staan wij op. Peter zet 2 kopjes koffie. Best wel fijn zo op de kamer. Ik pak de laatste spullen in nemen alle twee een douche en staan om 6.30u. al bij de receptie.
Alleen de bewaking is er, maar nog niemand van de staf. Uiteindelijk komt er toch wel iemand. We checken uit en de receptioniste belt een taxi voor ons. Dit wordt door het hotel verzorgt.
We checken in bij het vliegveld Denpasar. Omdat we best vroeg zijn kunnen we nog een croissantje bij de Mac. nuttigen. Dan naar de vertrekhal en het vliegtuig richting Singapore vertrekt precies om 9.15u. De reis duurt ± 2u. en 15 minuten. Eerst gaan we op zoek naar een restaurant waar we even iets kunnen drinken en een cranberry muffin eten Even een smsje naar Nengah, want die had ons vanochtend ook nog gesmst en dan de immense hal van Singapore vliegveld verkennen. Eigenlijk zijn we alle twee best wel moe door de slechte nachtrust dus proberen we een lounge te vinden waar we even kunnen gaan liggen. Onderweg ontdekken we wat restaurantjes Indiaas, Japans, Singaporees en nog veel meer. Dit is een idee voor de avond want we hebben nog heel wat uurtjes te gaan. Ons vliegtuig naar Amsterdam vertrekt pas rond 23.00/23.30u. Dus even rusten maar!
Dan hebben wij eindelijk een bank gevonden waar we even kunnen gaan liggen. Peter gaat zich toch een beetje onrustig voelen. We hebben wel een fijne plek, maar het is iets te lawaaierig. Peter gaat een eindje wandelen en ik blijf op de plek. Rond 17.00u. komt hij terug en besluiten dan een hapje te gaan eten. Het wordt een beef ramen voor Peter en een sashimi en tempura voor mij bij de japanner. Het eten is best goed. Daarna gaan we een plekje zoeken waar je echt kunt relaxen. We hebben ligstoelen op het oog die heerlijk liggen, maar helaas direct bij een massagesalon en een van de dames daar probeert klanten te lokken op een nogal uitgesproken manier.
Een Engelse dame die ook een ligstoel heeft, vraagt of het niet wat zachter kan, omdat het hier geen marktplaats is, maar een internationaal vliegveld waar mensen willen rusten. De “verkoopster” doet haar best, maar toch is onze rust verstoort. Peter gaat weer aan de wandel en ik doe mijn best om toch wat te rusten. Wanneer Peter weer terug is rond 21.00u. gaan we wat boodschapjes doen. Wat te drinken en snoepjes voor de keel. En lopen dan richting onze Gate. We kunnen pas om 22.00u. inchecken dus gaan maar weer een eindje wandelen. De middaguren schoten best wel op, maar nu gaat het tergend langzaam. We hebben best wel genoeg van het wachten, maar er zit natuurlijk niets anders op. Om 22.00u. kunnen we door de douane en om 23.30u. zitten wij in het vliegtuig. Hij vertrekt iets voor middernacht. We zitten weer in het middenpad en Peter aan de buitenkant.
Als wij eindelijk zijn opgestegen en de souper wordt geserveerd kan de lange reis beginnen. Af en toe kun je in slaap vallen, maar het blijft toch vermoeiend. Om 6.30u. zijn we eindelijk op Schiphol geland.
Het duurt nog even voordat het vliegtuig kan parkeren en dan kunnen we uitstappen. Het verschil van temperatuur is erg groot. In Nederland is het rond het vriespunt en in Azië zo’n 30 graden. We merken het meteen.
We moeten naar band 18 om onze bagage op te halen. Het duurt nog een half uur voor we onze bagage hebben en in de tussentijd krijg ik een telefoontje van Wilma & Sjaak die al vanaf 6.30u. op ons staan te wachten!In de aankomsthal hebben we even een korte begroeting met hun. Ze vinden dat wij er goed uitzien, alleen een beetje vermoeid. Wat wil je na 36 uur!!
Nog wat korte verhalen uitwisselen richting parkeergarage en wij voelen dat het inderdaad erg koud is in Nederland. De weersverwachtingen liegen er ook niet om. Het wordt een koud, nat met hagel en sneeuw paasweekend!!
Voor ons is het natuurlijk een enorme omschakeling, terwijl in feite de lente begonnen is in Nederland. Maar ja dat wil natuurlijk ook niets zeggen.
Tijdens de reis naar Boxmeer nog meer verhalen over onze vakantie en dan zijn we eindelijk thuis.
Als we ons huis binnenkomen is het erg koud. Dit is natuurlijk logisch, want we zijn een maand weggeweest. Peter zet meteen de verwarming hoog en Wilma & Sjaak pakken hun koelbox uit. Net als de vorige keer hebben zij voor ons ontbijt gezorgd. Hartstikke lief van ze. Ik zet koffie en met z’n allen gaan we aan het ontbijt. Het is echt een verwenontbijt en we genieten ervan. Tijdens het ontbijt heeft Sjaak nog steeds zijn jas aan. Het wordt niet echt warm in huis. Peter gaat naar zolder en checkt de verwarmingsketel. ER blijkt geen water meer in te zitten en vult het water bij. Maar dan krijgt hij in een keer een lekkage. Het water is niet meer te stoppen en er moeten allerlei handdoeken en emmers bijgehaald worden. Het is een grote ellende.
De verwarming heeft heel even goed gebrand, maar is nu uitgevallen. Wat een thuiskomst! Wilma & Sjaak vinden het ook heel vervelend voor ons. De enige oplossing is om onze onderhoudsmonteur van Feenstra te bellen.
Wanneer wij de cadeaus uit Lombok aan Wilma & Sjaak hebben overhandigd gaan zij naar huis. Als wij afscheid hebben genomen proberen Peter en ik ook een beetje te acclimatiseren. Dit wil niet echt lukken. Het huis is steenkoud en er is ook geen warm water meer. Het wachten is gewoon op de monteur. Ik trek een warme trui aan en ga dan de koffers uitpakken, zodat ik toch een beetje in beweging ben en het misschien wat warmer krijg.
Onze monteur verschijnt pas rond een 16.00u. Er is veel uitval door ziekte en wij krijgen een free-lancer met een eigen bedrijfje ingehuurd door Feenstra.
Als hij de ketel nakijkt blijkt in de boiler een koperen buis helemaal aan het roesten te zijn. Er vallen allerlei gaatjes in en het blijft lekken. De enige mogelijkheid is de gaatjes te dichten en hopen dat de ketel het volhoud. In ieder geval voor dit weekend! Peter en ik hebben het al begrepen er moet een nieuwe ketel komen. Omdat we te maken hebben met een kleine zelfstandige kan hij voor ons een nieuwe ketel regelen en instaleren. Hij zet voor ons een aantal dingen op een rijtje en zorgt ervoor dat hij dit op e-mail zet, zodat wij erover na kunnen denken.
Nadat de monteur weg is en de verwarming het weer doet bel ik Wilma & Sjaak op voor advies. Zij hebben nog niet zo lang geleden ook een ketel moeten plaatsen. De ketel die wij hebben , hebben zij ook gehad en van slechte kwaliteit dus eruit ermee! Waarschijnlijk wordt het eenzelfde nieuwe ketel die zij ook hebben. Bedankt voor het advies. Wij moeten zo snel mogelijk wat eten en slapen om weer een beetje normaal te worden. Dus wij bestellen een mixed grill en een pizza Calzone bij de shoarmatent en met de verwarming hoog duiken wij ons bed in SELAMAT TIDUR!!!!!!
